Vrijdag1 juli 2011

Bepakt en bezakt vertrokken we in verschillende groepen naar Camping Alteschmiede in Bollendorf, Duitsland. Jammer, dat Gerard, onze motorweekender en uitzetter bij uitstek er niet bij kon zijn, omdat hij door een flinke buikgriep gevloerd was. Eerst hadden we een stuk snelweg en onze complimenten zijn voor het bejaarde motorke van Jolanda, dat met roet, zweet en motortranen toch voorbij de 130 km per uur wist te komen. Daarna was het tijd voor het betere bochtenwerk op heerlijke wegen en in een prachtige omgeving. Zo sjeesden we naar de camping “Alteschmiede” toe en we werden verwelkomd door de andere leden, die ook niet al te lang geleden waren gearriveerd. Ze zaten al aan een lekker lauw pilske, want daar ben je echt aan toe na een lange rit. Ja, je leest ’t helaas goed: lauw pilske…Het was nog even wachten op de ambulancedames Elonie en Willeke. Die arriveerden netjes met bus en aanhanger op de camping en toen konden ook de laatste tentjes worden opgezet. Het was wel effe zoeken naar een vlak stukje, anders schoof je zo, zonder pardon, met tent en al het riviertje de Oerthe in. En nu feesten! Hey… en nu… feeeeeesten!!! Ja, eh… lauw bier, muziek van Anny en de Kneuters… dat moest toch anders kunnen. Na wat overleg ging het dan toch eindelijk lukken: het bier werd (min of meer) gekoeld aangeleverd, goeie muziek mocht worden gedraaid en we het open haardvuur op het buitenterras werd aangestoken. Nu was het zover: “Jetzt geht’s los!”

Zaterdag 2 juli 2011

Zonnetje op de tent, heerlijk warm na zo’n ijskoude nacht, maar ja, slaap of niet om negen uur was het ontbijt. Goeie tijd overigens, want anders is de dag voorbij voor je ’t weet. We stonken allemaal nog wel een beetje, maar daar ben je dan toch ook een echte motorrijder voor. Na het ontbijt gingen een aantal leden in verschillende groepjes door de mooie omgeving toeren. Dus we trokken onze motorpakken aan, helmen op de bol en nadat de garmin-boys hun tv-toestel hadden ingesteld op de juiste route, gingen we op weg. Eerst via de lange weg van de camping af, toen een keer of twee afslaan en lekker zwieren en zwaaien door mooie bochten en een prachtige natuur. Tja, we hebben nog wel effen ruim een half uur moeten wachten in een klein gat van een dorpje omdat we de helft kwijt geraakt waren. Maar effe een rondje bellen en zo konden we onze weg weer vervolgen.

Af en toe kregen we tussendoor nog een opdracht voor bijzondere verrichtingen. Dit hield in dat we  moesten keren op de weg en weer even een stuk terug moesten rijden. Dit was geen straf, want al moest je dezelfde weg nog 5 keer op en neer rijden, het bleef mooi. Toen we een bord “Kaffee mit Kuchen” zagen staan dachten we allemaal hetzelfde: stoppen! Gerrit vroeg in z’n beste Duits of we wat konden bestellen. “Ja, nou kunnen ze eindelijk een keer Nederlands praten, beginnen ze op z’n Duits”. De jongen die de bestelling op nam was dus een Nederlander, wel zo makkelijk. De koffie en het gebak smaakte goed en we werden door Harry entertaint met een aantal moppen. Ik kan een haan in ieder geval niet meer bekijken, zonder te lachen en af te wachten of ie in plaats van kukelekuu, NUNELENUU roept. We gingen weer verder. Prachtige wegen, mooie omgeving, prima weer: het was volop genieten om hier motor te rijden. Tegen een uur of vier kwam iedereen weer zoetjes aan terug op de camping. In onze eigen koelkast stonden de Schultenbrauerkes lekker koud en die werden al snel ontdekt door de leden. De muziek ging aan en Annick en het bestuur gingen aan de sjouw om de barbecue op te zetten. We hadden ook nog bijna een grote paling om te bakken, want Alexander kan niet alleen goed vuur stoken, maar hij kan ook nog met z’n blote hand vis vangen. Rond negen uur gingen we het campingkroegje in en de feeststemming werd meegenomen.

Je kunt niet zeggen, dat zo’n motorclubweekend een luie bedoening is. Dansen, pogoën, roeien op de grond, hakken, vast-dansen, polonaise, hossen, can-can… je kunt ’t zo gek nie bedenken of het werd beoefend. Het was een groot feest en zo ging dag twee over in dag drie van ons weekendje.

Zondag 3 juli 2011

Is het echt alweer zondag? D’n laatsten dag? Yep, we moesten onze spullen weer oppakken. Tentjes werden afgebroken en alles ging weer op de motor. Eerst een ontbijtje en toen iedereen klaar was en “ready to go” reden we van de camping af met Frans voorop. Het eerste gedeelte van de rit volgden we weer een mooie route met fijne bochten. Jammer dat het weer een tijd gaat duren, voordat we weer kunnen rondtoeren in zo’n mooi gebied. Via stijgingen en dalingen kwamen we op een wat grotere hoofdweg, die we bleven volgen tot aan de eerste stop. Bij de koffiestop aangekomen misten we Erik en de racers. Ojee… het zal toch niet… maar jawel, de motor van Erik had het niet meer gepland om te rijden. Het ding had die ambulance gezien en die twee meiden in dat busje en sputterde al wat ie kon tegen om zelf te moeten rijden. Nadat de motor dus z’n zin had gekregen en op de ambulance was gezet ging Erik bij Ad achterop en vertrokken dus iets later samen met de snelle jongens. Na een bak koffie moesten we echt dag zeggen tegen de mooie omgeving en gingen we de snelweg op. Weer in Nederland stopten we nog even bij Nederweert om wat te eten en begonnen toen aan het laatste stuk. In Nistelrode aangekomen reden we niet over ’t Laar naar ’t Tramstation, maar draaiden af in de Hoogstraat. Natuurlijk wilden we zo toch effe een groet brengen aan onze grieperige Gerard, die het weekend mee heeft uitgezet en er alle moeite voor had gedaan, maar dus helaas niet meekon. Gelukkig kwam ie naderhand samen met z’n Ria toch nog effe op het terras. Het kou pilske, let wel KOUD! Pilske smaakte goed.

Iedereen kei hartstikke bedankt voor alle gezelligheid en schik en natuurlijk een speciaal dank je wel voor de motorweekend-uitzetcommissie!